دلم که از همه جا می گیرد، دوست دارم موسیقی دلخواهم را بگذارم.

و صدایش را تا ته...قطع کنم! که نوای سه تارش، هوایی ام نکند، و مثل بچه های

خوب، درسم را بخوانم.

دلم که از همه جا می گیرد، مساله های فیزیک، با من لج بازی می کنند.

من دوست دارم تمام تست های حرکت شناسی، از پـــــرنده هایی بگویند که

طعمه هایشان از دهانشان رها نمی شود، تا ما، برد حرکتش را حساب کنیم.

و تمام بغض هایم ، جمع می شوند در تانک هایی که گلوله هایشان را پرتاب می کنند،

و ما بی رحمانه، حساب می کنیم که تیرشان به هدف می خورد یا نه.

غرق ریاضی که می شوم، دبیر محترم، یک سوال می دهد و می گوید چون تعیین

این نقطه ها که بی نهایت اند و ما حد و اندازه اش را نمی دانیم و نمی توانیم بگوییم

کوچک ترین اش کدام است، برایمان ممکن نیست، پس می گوییم وجود ندارند.

و من وقتی به یاس فلسفی می رسم، یک نفر از ته کلاس داد می زند که این ریاضی

است نه فلسفه!

و من فقط می دانم که همه چیز دنیا، به هم ربط دارد...

دلم که از همه جا می گیرد، با قیافه ی سرماخورده ام در آینه، قهر می کنم.

و به یاد لحظه های شیرینی که طعمی شبیه تلخ، از دوریشان بر دهانم می ماند،

دوست دارم شعری بگویم، در مناقب لیمو شیرین!

پ.ن:

 از همه ی دوستانم عذر می خوام که مجبورم به خاطر کمبود وقت، جواب کامنت های

عمومی و خصوصی تان را در همین جمله ی عمومی بگویم:

من خوبم...و این روزهای زندگی ام را بی نهایت دوست دارم.

شما هم خوب باشید لطفا!